١٧امرداد (هشتم اوت) سال 40 پيش از ميلاد‏، ارتش دلاور ايران اشكاني با در هم شكستن ارتش روم، سوريه را باز*پس *گرفته، و با پيشروي توانست بر فلستين نيز چيره شود. ايران و ايراني را بايد شناخت، نيرومندي*اش را بايد ديد تا سوداي يورش به اين سرزمين اهورايي و دلاور*خيز را از سر بيرون كرد.به دشمنان اين مرزوبوم بايد فهماند تا تاريخ ايران را بكاوند و ببينند دلاورمردان و شيرزنان ايران چگونه دشمن را تا به خانه*ي خود باز گردانده*اند، و به ياد داشته*باشند كه فرزندان ايران همواره ايستاده*اند؛ هشيار و بيدار و كوچكترين نگاه دشمنانه*اي را با نيرومندي‏، پاسخ خواهد داد.



فرزندان ايران هيچگاه گرفتن سرزمين*هاي ديگران را در سر نپرورانده، و هيچ*گاه براي خواسته و برده و چپاول و به*دست آوردن مال ديگران به سرزميني سپاه نبرده*اند. ايراني همواره به پيروي از بزرگان مينوي خود هميشه خواستار صلح، دوستي و آرامش بوده*، و در اين راه سرآمد جهانيان است. از سوي ديگر ايراني هيچگاه يورش به سرزمين*اش را بي*پاسخ نگذارده و كمتر در تاريخ مي*بينيد كه سپاه نيرومند ايران مردم را بي*پناه گذاشته باشد و در برابر دشمنان به مانند كوهي استوار و پابرجا ايستادگي كرده*است. يكي از اين دلاوري*هاي فرزندان راستين ايران، بازپس*گيري سوريه از روم در زمان شاهنشاهي اشكانيان است.

در زمان اشکانيان روم کشور قدرتمندی شده*بود و رومی*ها بارها با ایرانیان جنگیدند. یکی از شوند(:سبب)هاي این جنگ*ها علاقه امپراتوران روم به داشتن ارمنستان بود.بر اثر جنگ*هاي فراوان، دولت روم فرماندهاني مانند؛ سيپيون، ژول سزار، پمپه، آنتوان و... را براي جنگ و يورش به سرزمين*هاي ديگر و به ويژه ايران پرورانده بود و اينان ارزش جنگي پياده نظام روم را تا به اندازه*اي رسانده بودند كه نظم، روحيه نظامي*گري و رزم*آزمايي*شان در دنياي آن روز زبان*زد شده بود و به هر كجا كه پاي مي*گذاشتند، پيروز باز مي*گشتند.

شگفت اين*كه همين لژيون*ها و لژيونرهاي ممتاز روم در نخستين برخورد با سواره نظام ايران به گونه*اي زبون شدند كه به گفته*ي تاريخ*نويسان خودشان از آن پس هرگاه خبر لشكركشي به ايران به گوش*شان مي*رسيد، پشت سربازان و لژيونرهاي* رومي به لرزه مي*افتاد.پس از بيرون راندن جانشينان اسکندر گجسته از ايران، و در دوره اشكانيان، در سال 60 پيش از ميلاد، روم توانست بخش*های غربی سوريه و عراق، تا کناره*های دريای مديترانه، را از ايرانيان بگيرد و يکی از فرماندهان نظامی خود را به حکومت آن بنشاند. و سی سالی مانده به ميلاد مسيح، «روم»، در پی کشورگشايی*های جوليوس قيصر، «امپراطوری روم» شد، مجلس سنای روم قدرت*های فراوان خود را از دست داد و فرماندهان نظامی، به ويژه بر پايه*ي نژادگرايي «امپراتور روم» توانستند بر بخش بزرگي از اروپا حكومت خود را آغاز كنند.

جنگ*هاي ايران و روم در دوره*ي اشكاني مهم*ترين جنگ*هاي تاريخ ايران است. نيروي نظامي روم در اين هنگام به اوج خود رسيده و سرداران و لژيون*هاي جنگ آزموده*اش سرمست از پيروزي*هاي «كارتاژ ، اسپانيا و گُل و پُن»، دولت اشكاني را به هيچ مي*شمردند و پيش خود چنين گمان مي*بردند كه پس از چيرگي بر آن*همه ملت*هاي رشيد و جنگجوي جهان آن روز، گرفتن ايران كار آساني است. «کراسوس» که در آن هنگام فرمانروای سوریه بود، کوشید تا شانس خود را با یورش آوردن به خاور و به مرزهاي ايران بیازماید. او با در اختیار داشتن یک سپاه هفت لژیونی و نیرومند، در سال 54 پیش از میلاد از رود فرات گذشت. پلی را که بر فرات بود ویران کرد زیرا داستان*هایی از جنگ و گریز سواران پارتی و دليري*هاي آنان در سپاه روم پیچیده بود و آن*ها را در ترسي دهشتناك فرو برده*بود. کراسوس از فرار سربازان*اش بیم داشت. گرچه او در آغاز پيروزي*هايي به دست آورده بود (اينان به تاراج روستاها و آبادی*های بی*پناه میان*رودان، مي*گفتند پيروزي!).

اُرد دوم فرستاده*ای نزد کراسوس فرستاد تا درباره*ي این دشمنی از او پرسش كند، ولي او خيره*سرانه گفت كه پاسخ پارتیان را در سلوکیه خواهد داد. آنگاه فرستاده اُرُد پاسخ گفت: «هرگاه کف دست من مو ديدي سلوکیه را هم خواهی دید.»در جنگ حران (كارهه) هفت لژيون (لشكر) رومي و فرمانده آنان «كراسوس» نابود شدند. فرمانده نيروهاي ايران در اين جنگ سپهبد «سورنا» بود كه جنگ افزارهاي تازه*اي به ميدان آورد و تاكتيك*هايي كه تا آن زمان بي*سابقه بود به كار بست.روم سه سال طول كشيد تا براي جنگي ديگري آماده شود. يورش دوم رومي*ها به ايران در سال 36 پيش از ميلاد با 113 هزار سرباز زبده به فرماندهي ماركوس آنتونيوس (شوهر كلئوپاترا ملكه يوناني تبار مصر) آغاز شد. اين بزرگترين لشكركشي غرب به شرق در طول تاريخ (البته تا سال 1990ميلادي) بوده است. پيش از آغاز جنگ، آخرين درخواست اكتاويوس امپراتور روم كه خواهان پس دادن پرچم هاي سربازان شكست خورده رومي در جنگ حران(شهري نزديك تركيه كنوني)، از سوي مجلس مهستان ايران رد شد.

در جنگ تازه، نيروهاي ايراني به فرماندهي فرهاد چهارم، از تاكتيك يورش*هاي تند و پي*درپي سواره نظام سبك اسلحه و كشاندن دشمن به ميدان جنگ ويژه و رها كردن آنان در چنگ دليرمردان ايراني سود بردند و ارتش بزرگ روم را؛ با دادن 24 هزار كشته و هزاران اسير نابود و وادار به فرار ساختند.تاريخ*نگاراني كه خود شاهد جنگ ماركوس و فرهاد چهارم بودند، نوشته*اند: ماركوس كه زير ضربات سواره نظام ايران قرار داشت، پس از آخرين عقب*نشيني كه به او اجازه داده شد از راه درياي سياه به روم بازگردد، از فشار لژيون*هاي* شكست*خورده*اش و با ديدن آشفتگي سربازان خسته و گرسنه رومي، به گريه كردن و اشك ريختن افتاد.اين جنگ و شكست سنگين رومي*ها چنان درسي به آنان داد كه درگيري*ها بر سر ارمنستان، كه پادشاه آن بايد يك شاهزاده ايراني مي*بود، پايان گرفت و تا 71 سال ميان دو امپراتوري ايران و روم برخورد نظامي چشم*گيري روي نداد.