حسینا
حسینا از شاعران متاخر و دو بیتی سرای ایران می*باشد از وی دوبیتی*های فراوانی در فرهنگ بومی و محلی ایران به یادگار مانده*است قوی بر آن است که وی از مردم سیستان بوده باشد. حسینا اشعار خود را در مدح و ستایش معشوقه*ای با نام دلارام سروده*است و آوازه عشق و دوبیتی*های او به خصوص در فرهنگ محلی مردم سیستان و جنوب خراسان به خوبی به یادگار مانده*است.

وی که در سده*های نه چندان دور در سیستان متولد شد و همانجا عمر خود را گذراند با سرودن دوبیتی*های دلچسب به صورت فهولیات آغشته با گویش سیستانی گفته شده*است. وی شعور، احساس، شادی و اندوه خود رادر این اشعار جاری ساخته بصورتی که این دوبیتی*ها سینه به سینه نقل و به این زمان رسیده*است.
شعر حسینا را بدیدُ شیب می*رفت وَ با غستو وَ سیل میوهَ می*رفت
و باغستو برای میوه خوب وصد نازُ و وصد غمزه میرفت


وَ قربون دو چشکای سیا شا چطو دِل وَرکنو از تو جدا شا
چطو دِل وَرکنو از یار شیری بریو باز خه کس گدِ آشنا شا
*******************************************