کیانیان در گیلان و مازندران
شاخهای از خاندان کیانی در گیلان و مازندران گسترش یافت. نیای این شاخه،در عصر صفوی ملک عبدالعزیزاز ملوک کیانی بود که به دستور شاه صفوی به حکومت مازندران منصوب شد. او پس از مدتی به گیلان رفت و در نزدیک لاهیجان باغ*هایی احداث کرد و نام آن را به یاد زادگاه خود «سیستان» گذاشت. در اعصار بعدی چندین نفر از نوادگان او به حکومت لاهیجان رسیدند. معروفترین نواده او،محمد علیخان امین دیوان لاهیجی ( صفاری ) است که در عصر خود از بزرگترین مالکین گیلان به شمار می*آمد و از طرف ناصرالدین شاه به لقب
«خانی»ودریافت شمشیر و کمربند مرصع نائل شده بود امین دیوان جد اعلای خاندان صفاری لاهیجان است. محمد علی صفاری شهردار تهران و رئیس شهربانی کل کشور، نوه او بوداز سالهای(1277الی 1366

محمدعلی*خان امین دیوان لاهیجی (صفاری)


میرزا محمد علی خان صفاری ملقب به "امین دیوان"، بزرگترین فئودال لاهیجانی که در سال ۱۲۷۶ه. ق (۱۸۶۰ م) حکومت لاهیجان را به دست گرفته*بود.
وی از نوادگان خاندان کیانی و صفاری عمرولیث صفاری از بنیانگذاران سلسله صفاریان (۲۴۷ ه. ق تا ۳۹۳ ه. ق) بود.
املاک امین دیوان صفاری
گسترهٔ املاک امین دیوان از شمال به دریای خزر، از غرب به کناره*های شرقی سپیدرود، از جنوب به کوههای البرز و از شرق به حدود لنگرود می*رسید.
بیشترین مراکز تجاری شهر لاهیجان از قبیل حمام تاریخی گلشن تا کاروانسرای محمدعلیخانی که هم اکنون با این نام برقرار است به وی تعلق داشت.
وی همچنین در رشت نیز املاک زیادی داشت و خانه بزرگ وی در خمیران زاهدان رشت واقع شده*بود.
نوادگان و بازماندگان
از بازماندگان خاندان امین دیوان، نوادگان صفاری از اصغر خان صفاری و همسرشان قدرت السلطنه صفاری در قید حیات و در شهر لاهیجان زندگی می*کنند.
منابع



محمد علی خان امین دیوان لاهیجی
[IMG]file:///C:/Users/A/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_image001.jpg[/IMG]() تصویری از خانه اشرافی امین دیوان لاهیجی در رشت
محمد علیخان صفاری ملقب به ” امین دیوان “،بزرگ ترین فئودال لاهیجان بود که نظیری نداشت وی در سال 1276ه.ق (1860 م)حکومت لاهیجان را به دست گرفته بود.
املاک امین دیوان را میتوان گفت شمالآ دریای خزر، غربآ کناره های شرقی سپید رود ،جنوبآ کوههای البرز و شرقآ حدود لنگرود و بیشتر بود . تمام مراکز تجاری لاهیجان مال امین دیوان بود از حمام زیبای و تاریخی گلشن که قسمت زیادی از آن تخریب شده و میدان ایجاد شده تا پاساژ بقول امروزی ها یا همان کاروانسرای یا بگویش لاهیجانی “کامسرا “ی محمدعلیخانی که هم اکنون هم باین اسم در حال استفاده است .
وی همچنین در رشت نیز ملک واملاک زیادی داشت و خانه بزرگ ومجلل وی در خمیران زاهدان رشت واقع شده بود..
خمیران زاهدان اصلیترین محله رشت بود و شامل حاجی آباد، بادی اله (بدیع اله)، ساغری سازان، دانشسرا ، خواهر امام، سوخته تکیه، سومابیجار (صومعه بیجار)، زرجوب، یهودی تپه، کرد محله، جیرباغ، باغ شاه و نصیرآباد میشد و در دوره قاجار مقر کارگزاری گیلان (نمایندگی وزارت خارجه در گیلان) در همین محله و در جایی که قرق کارگزاری خوانده میشد واقع بود و بسیاری از اعیان و معاریف شهر در این محل ساکن بودند. از جمله خان های گیلان محمد علی خان امین دیوان



محمدعلی صفاری
محمدعلی صفاری
[IMG]file:///C:/Users/A/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_image002.jpg[/IMG]
محمدعلی صفاری
شهردار تهران
مشغول به کار
تاریخ انتصاب
۱۳۴۶
۷ ماه
پس از تقی سرلک
پیش از منوچهر پیروز
مشغول به کار
۱۳۳۲
۵ ماه – ۱۳۳۳
پس از سید محسن نصر
پیش از غلامحسین ابتهاج
استاندار آذربایجان شرقی
مشغول به کار
تاریخ انتصاب
۱۳۴۳
سناتور انتخابی در دوره ۶ و ۷ مجلس سنا
مشغول به کار
۱۳۴۷ – ۱۳۵۷
حوزه انتخاباتی گیلان
نمایندگی ادوار ۱۸ و ۱۹ و ۲۰ مجلس شورای ملی
مشغول به کار
۱۳۳۳ – ۱۳۴۰
حوزه انتخاباتی لاهیجان
فرماندهی رییس شهربانی کل کشور
مشغول به کار
۱۳۲۷ – ۱۳۲۸
مشغول به کار
۱۳۲۵ – ۱۳۲۶
رئیس دانشگاه تبریز
اطلاعات شخصی
تولد ۱۲۷۷ خورشیدی
لاهیجان،
مرگ ۱۳۶۶ خورشیدی (۸۶ سال)
تهران،
ملیت [IMG]file:///C:/Users/A/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_image004.jpg[/IMG] ایران
فرزندان بیژن صفاری
پیشه سیاستمدار
دین اسلام
والدین میرزا محمدحسین خان منظم*السلطنه
خدمت نظامی
وفاداری ارتش ایران
درجه سرتیپ


تیمسار سرتیپ سناتور محمدعلی خان صفاری (۱۲۷۷ لاهیجان - ۱۳۶۶ تهران) سیاستمدار، نماینده مجالس سنا و شورای ملی و نویسندهٔ ایرانی بود.
او رییس شهربانی کل کشور (۱۳۲۶-۱۳۲۵ و ۱۳۲۸-۱۳۲۷) شهردار تهران (بار اول ۱۳۳۱ و بار دوم ۱۳۳۲، بار سوم ۱۳۴۶)، استاندار آذربایجان شرقی (۱۳۴۳)، خراسان و مازندران، سناتور انتخابی گیلان در دوره ۶ و ۷ مجلس سنا (۱۳۵۷-۱۳۴۷)، نماینده لاهیجان در مجلس شورای ملی ادوار ۱۸ و۱۹ و۲۰ (۱۳۳۳-۱۳۴۰) و رئیس دانشگاه تبریز بود.
محتویات


زندگینامه
او فرزند میرزا محمدحسین خان منظم*السلطنه فرزند محمدعلی*خان امین دیوان و از خانواده*ای است که نسب خود را به یعقوب لیث صفار می*رسانند. او در سال ۱۲۸۰[نیازمند منبع] یا ۱۲۷۷ خورشیدی در لاهیجان متولد شد[۱] و تحصیلات نظامی را در روسیه تزاری و سپس فرانسه به انجام رساند و پس از بازگشت به ایران وارد خدمت نظام شد و به تدریج مدارج ترقی را طی کرد.
بعد از کودتای ۱۲۹۹ که کریم آقاخان بوذرجمهری رییس بلدیه تهران بود، نایب اول محمد علی صفاری معاونت او را بر عهده داشت و در این سمت نقش مهمی در توسعه شهر تهران و تعریض خیابان*ها و ایجاد پارک*ها و میادین ایفا کرد.
او در سال ۱۳۱۱ با درجه سلطانی، به فرماندهی نیروی دریایی رسید و در واقع مامور تاسیس نیروی دریایی شد. سپس با انتقال به اداره املاک رضاشاه مدتی در صفحات شمال به توسعه املاک رضاشاه و آبادانی آنها مشغول شد. در سال ۱۳۱۸ فرماندار کل گرگان شد و به توسعه این شهر پرداخت و در همین سمت درجه سرهنگی گرفت.
در سال ۱۳۲۰ بعد از رفتن رضاشاه به تهران منتقل شد و مدیرکل انتظامات وزارت کشور شد. یک سال بعد و پس از رسیدن قوام السلطنه به نخست وزیری، او به دلیل دوستی با پدر صفاری وی را به ریاست اداره کل نان تهران منصوب کرد. در آن زمان نان در تهران و سایر شهرها جیره بندی بود و کوپنی بود. صفاری تا حدی موفق شد وضع نان را در تهران سامان دهی و از مرگ مردم در اثر گرسنگی جلوگیری کند. در سال ۱۳۲۲ به مدیر کلی غله کشور منصوب شد. در سال ۱۳۲۵ پس از رسیدن قوام السلطنه به نخست وزیری برای چهارمین بار وی صفاری را به ریاست شهربانی گمارد و برای او درجه سرپاسی گرفت.[۲]
او در سال ۱۳۲۱ در حالی که سرگرد ارتش بود به اتهام هواداری از آلمانی*ها توسط متفقین بازداشت شد ولی چندی بعد آزاد گردید.
در پانزدهم بهمن ۱۳۲۷ که شاه در جلوی آمفی تئاتر دانشکده حقوق با اصابت چند گلوله ترور شد، صفاری رئیس شهربانی بود و به ضارب تیراندازی کرد و او را کشت. او یک بار دیگر رییس شهربانی شد و سپس به استانداری مازندران منصوب شد. مدتی شهردار تهران شد.
او در ادوار هیجدهم، نوزدهم و بیستم وکیل لاهیجان در مجلس شورای ملی بود. پس از انحلال مجلس بیستم، به استانداری خوزستان برگزیده شد و چندی بعد به استانداری آذربایجان منصوب شد و بعد مجددا شهردار تهران گردید.
او مجموعا دو بار رئیس شهربانی، دو بار شهردار تهران، سه دوره نماینده مجلس، سه بار استاندار، و سه دوره سناتور بوده است.
او به مدت ۶۰ سال در مصدر امور بود و همهٔ دولت*ها از او استفاده کردند.
به نوشته باقر عاقلی «وی مردی شوخ و محافظه کار، پرحرف و سالم بود. احدی به او نسبت دزدی نداد و در کارها سرسختی و مبارزه نشان نمی*داد. در هیچ یک از مشاغل خود منشاء اثری نشد.»[۳]
سناتور صفاری پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ برای مدتی کشور را ترک کرد ولی مجدداً به ایران بازگشت و عاقبت در سال ۱۳۶۶ در سن ۸۶ سالگی در تهران بدرود حیات گفت. بیژن صفاری فرزند اوست.
او مردی اهل مطالعه بود و در جوانی رمانی تاریخی به نام "خان گیلان" نوشت که موضوع آن زندگی خان احمدخان گیلانی (حکمران گیلان در عهد صفویه) بود و در سال ۱۳۱۱ آن را در تهران منتشر نمود. او برادر احمد صفاری (سالار مؤید) بود. محله*ای در میدان جهادتبریز به نام او وجود دارد که کلاً خانه*های ویلایی هستند و در زمان استانداری وی بر آذربایجان احداث شده*اند..[۴]
صفاری به زبانهای فرانسه و روسی مسلط بود. وی به کشورهای شوروی، ایتالیا، فرانسه، بلژیک، یوگسلاوی، هلند، چین ملی، هنگ کنگ، سیام، ویتنام جنوبی، عراق، سوریه، لبنان، اردن، حجاز، اطریش، سوئیس و انگلستان سفر کرد.
مناصب دیگر
[۵]


  1. اخذ درجه سرهنگی
  2. مدیرکل اداره غله و نان کشور
  3. اخذ درجه سرتیپی (سرپاس) و ریاست اداره کل شهربانی (۱۳۲۶-۱۳۲۵)،
  4. ریاست شهربانی کل کشور برای مرتبه دوم(۱۳۲۸-۱۳۲۷)
  5. شهردار تهران (۱۳۳۱)
  6. شهردار تهران برای مرتبه دوم(۱۳۳۲)
  7. نمایندگی لاهیجان در ادوار ۱۸ و۱۹ و۲۰ (۱۳۳۳-۱۳۴۰)
  8. استاندار آذربایجان شرقی (۱۳۴۳)
  9. شهردار تهران[۶] برای مرتبه سوم(۱۳۴۶)
  10. سناتور انتخابی گیلان در دوره ۶ و ۷ مجلس سنا (۱۳۵۷-۱۳۴۷).
  11. رئیس دانشگاه تبریز
  12. ریاست شعبه دوم رکن یکم ستاد ارتش
  13. ریاست محاسبات مخصوص شاهنشاهی
  14. فرمانداری نظامی گرگان
  15. فرمانداری شهسوار
  16. مدیرکل کارگزینی و انتظامات وزارت کشور
  17. مدیرکل غله و نان در وزارت دارایی
  18. رئیس قسمت انحصارهای کشاورزی در موقع جنگ
  19. رئیس هیئت مدیره شیلات ایران
  20. مدیرکل منع احتکار در زمان جنگ بین الملل دوم

افتخارات


منابع

  1. پرش به بالا ↑ [۱]
  2. پرش به بالا ↑ http://www.tabrizinfo.com/tabriz/ostandaran/safari.htm
  3. پرش به بالا ↑ http://www.tabrizinfo.com/tabriz/ostandaran/safari.htm
  4. پرش به بالا ↑ http://www.asreazadi.com/fa/news/7339.aspx
  5. پرش به بالا ↑ مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران IICHS
  6. پرش به بالا ↑ همشهری آنلاین